"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


"Επίγεια σοφία"


Σαν σήμερα (25/3/ΧΧΧΧ)

1807: Ο Γεώργιος Κάνινγκ, ένθερμος υποστηρικτής της ελληνικής ανεξαρτησίας, γίνεται υπουργός Εξωτερικών στην Αγγλία. Προς τιμήν του δίδεται το όνομά του στην πλατεία Κάνιγγος.

1821: Η συμβατική ημερομηνία έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης κατά των Τούρκων.

1884: Εγκαινιάζεται στην Αθήνα το μεγαλύτερο θεραπευτήριο των Βαλκανίων, ο «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου». Η πρώτη εισαγωγή ασθενούς θα γίνει στις 13 Απριλίου.

1896: Εναρξη για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα.

1914: Ιδρύεται ο αθλητικός σύλλογος Άρης Θεσσαλονίκης
1833: Πεθαίνει ο Αδαμάντιος Κοραής

1917: Πεθαίνει ο συνθέτης του Ολυμπιακού Ύμνου Σπύρος Σαμάρας


2014: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών. ο ερμηνευτής των πιο αισθαντικών τραγουδιών του Νέου Κύματος  Λάκης Παππάς

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαραμένο λύκειο ή πεθαμένη ιδεολογία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Μαραμένο το Λύκειο, λοιπόν. Μια εκπαιδευτική βαθμίδα εφήβων που σφύζουν από ζωή, ονειροπολούν, προσπαθούν, μελετούν, ερωτεύονται, παθιάζονται, ζουν. Ακόμα και όταν αποτυγχάνουν, βάζουν τα χέρια και σηκώνονται, γελάνε ή κλαίνε και πάνε παρακάτω. Είναι ζωντανοί. Είναι τα παιδιά μας, που ακόμα κι αν κάποια από αυτά δεν μιλούν καλά ελληνικά, γράφουν ανορθόγραφα, δεν ξέρουν τη μέθοδο των τριών ή τους νόμους του Newton, έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους να καταφέρουν κάτι, να προχωρήσουν και να νικήσουν. Αν βέβαια τα αφήσετε. Αν τους δώσετε όσα δικαιούνται για να αποκτήσουν γνώσεις και δεξιότητες και όχι πέτσινα απολυτήρια και πτυχία. Για να βγουν στην ελεύθερη κοινωνία με εφόδια. Να δουλέψουν στην ελεύθερη αγορά. Να ζήσουν ως ελεύθεροι άνθρωποι.


Τολμάτε να μιλάτε για μαραμένο Λύκειο εσείς που στο όνομα της πεθαμένης και νόθας ιδεολογία σας κάνατε τα πάντα ώστε να καταστρέψετε την εκπαιδευτική διαδικασία όχι μόνο στο Λύκειο αλλά σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.  


Εσείς που αναγορεύσατε τις καταλήψεις και τις καταστροφές των σχολείων σε ηθικό πλεονέκτημα και δήθεν αγώνες της επαναστατημένης νεολαίας


Εσείς που μετατρέψατε την αξιολόγηση των μαθητών σε παρωδία, στη λογική «δώσ’ του ένα απολυτήριο να βρει μια θέση στο Δημόσιο». 


Εσείς που διασύρατε όποιον συμφωνούσε με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.  


Εσείς που λατρέψατε ως αντισυστημικό όποιον ήθελε να δυναμιτίσει την κανονικότητα της σχολικής ζωής. 


Εσείς που αγωνιστήκατε μαζί με όλο το πολιτικό σύστημα για τον πολλαπλασιασμό των μαθημάτων και των ειδικοτήτων ώστε να βολεύεται η πελατεία σας. 


Εσείς που χωρίσατε τα μαθηματικά σε Δυτικά άρα καπιταλιστικά, δηλαδή κακά, και Ανατολικά άρα σοσιαλιστικά, δηλαδή καλά.


Ε, λοιπόν, όχι. Όσες και όσοι δουλεύουμε με τα παιδιά σας στο Λύκειο, Γενικό και Επαγγελματικό, γνωρίζουμε τα προβλήματα, τη δυσπραγία, την απαξίωση. Γιατί τα ζούμε. Γιατί οι περισσότεροι πασχίζουμε για το αντίθετο. 


Ξέρουμε ότι όλες οι κυβερνήσεις συνέβαλαν ώστε το σχολείο να δουλεύει πρώτα και κύρια για τους εργαζόμενους σε αυτό και μετά και δευτερευόντως για τους μαθητές του. Η σωστή διδασκαλία να θεωρείται πλεονασμός. Το αποτέλεσμα να μη μετριέται ποτέ και με κανένα τρόπο. Η αξιολόγηση να είναι εικονική. Το φροντιστήριο να καθίσταται απαραίτητο.


Αλλά κάποιοι πραγματικά «αντισυστημικοί» και «επαναστάτες» δεν έχουν καταθέσει τα όπλα. Κόντρα στην κυρίαρχη ιδεολογία, αγωνίζονται ακόμα και κάνουν το σωστό και το αυτονόητο μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Απέναντι στην εξισωτική προς τα κάτω ιδεολογία της μεταπολίτευσης που ταλανίζει αυτό τον τόπο σε όλες τις πτυχές του. Δεν θα την έλεγα ούτε ακροαριστερή ούτε ακροδεξιά, αν και οι έννοιες αυτές τείνουν να γίνουν συνώνυμες. Θα την έλεγα ολοκληρωτική, ισοπεδωτική, καταστροφολάγνα, αντιδραστική, ιδεολογία μίσους και συντήρησης, μια πεθαμένη ιδεολογία. Που απεχθάνεται την πρόοδο και θέλει να τη σταματήσει χωρίς να έχει να προτείνει τίποτα θετικό. Που επιδιώκει με εμμονή να βγάζει αμόρφωτους και ανίσχυρους νέους. Που κυκλοφορεί με το ψευδεπίγραφο προσωπείο ως «δημοκρατικό σχολείο».  


Δεν το ξέρει ο κόσμος, αλλά τα τελευταία 2 χρόνια δεν διδάσκεται πλέον ο ηλεκτρομαγνητισμός στο Γενικό Λύκειο. Δηλαδή τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν τι είναι εναλλασσόμενο ρεύμα, τι είναι γεννήτρια, πώς δουλεύει μια ηλεκτρομηχανή, ένας ηλεκτρικός ανεμιστήρας. Σε έναν κόσμο που σε λίγο όλα θα κινούνται με ηλεκτρικό ρεύμα. Δεν γνωρίζουν τι είναι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και όμως ζουν μέσα σε αυτά. Και δύο από τους τρεις τελευταίους υπουργούς Παιδείας έχουν σπουδές στη Φυσική.  


Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο;  


Αναρωτιόσαστε, εκεί στην εξουσία, αν το Λύκειο μαράθηκε; 


Φτιάχνετε επιτροπές και μεγαλόπνοα σχέδια δεκαετίας;


Μήπως τα δύο τελευταία χρόνια ανατράπηκαν όσες προσπάθειες ανάταξης του Λυκείου νομοθετήθηκαν από τις προηγούμενες «αστικές» κυβερνήσεις; 


Μήπως στα πλαίσια επίδειξης συντεχνιακής ισχύος ανεκόπη η αυτοαξιολόγηση και η αξιολόγηση εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων; Προς ανακούφιση των οκνηρών και των άσχετων βεβαίως; 


Μήπως στην ίδια λογική, οι εκπαιδευτικοί σήμερα εκλέγουν το διευθυντή τους και οι διευθυντές των σχολείων τους διευθυντές εκπαίδευσης, πράγμα που κρίθηκε πρόσφατα παράνομο από το ΣτΕ;  


Μήπως οι δήθεν φρουροί του δημόσιου συμφέροντος παραχώρησαν τελικά το σχολείο σε «ιδιώτες» με στόχο να τους κάνουν και πελάτες;


Μήπως καταργήθηκε η τράπεζα θεμάτων και η διαδικασία εισαγωγής στα ΑΕΙ με συμμετοχή και των τριών τάξεων στο βαθμό πρόσβασης; 


Μήπως καταργήθηκε η βάση του 10; 


Μήπως καταργήθηκαν οι εξετάσεις εισαγωγής στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία και ξεχαρβαλώθηκε το πιλοτικό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας τους; 


Μήπως καταργήθηκαν οι ποινικές ευθύνες κατάληψης και καταστροφής των σχολείων; 


Μήπως τα είπε όλα με μια φράση ο Α. Μπαλτάς. «Γιατί η αριστεία είναι ρετσινιά»;


Ή μήπως πετάξατε στον κάλαθο των αχρήστων τις μελέτες επιτροπών που εσείς οι ίδιοι συστήσατε για να αναμορφώσετε το Λύκειο; Γιατί όταν επί 40 χρόνια το μόνο σας μέλημα ήταν η αποδιοργάνωση και η μπαχαλοποίηση του «σχολείου της αγοράς», πώς θα μπορούσατε τώρα να θεσμοθετήσετε κάτι θετικό και καινοτόμο (βλέπε επιτροπή Λιάκου);  


Όταν επί 40 χρόνια ήσασταν απέναντι σε κάθε προσπάθεια βελτίωσης του υπάρχοντος, πόσο θράσος χρειάζεται για...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λιγοστεύουν οι «χαρισματικοί» δάσκαλοι…



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος




     Εκεί ψηλά στο λόφο της Ακρόπολης τα πεντελικά μάρμαρα ακτινοβολούν λουσμένα στο φως του Αττικού ήλιου ... Ο ανάλαφρος μπάτης του απομεσήμερου μεταφέρει τη μεθυστική αλμύρα του Σαρωνικού δεμένη με λεμονανθό..


    Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές. Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα ανοίγουν διάπλατα τους ορίζοντες της αντίληψης  που γλυκαίνει  τις ψυχές την ίδια στιγμή  που παιδεύει τη νόηση.. 


     Εδώ τα μονοπάτια γίνονται  λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση...


     Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς, να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται, να υπάρχει....


     Στην άλλη άκρη της Αθήνας,  ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης...

Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο, αντίθετα από την Πλατωνική Ακαδημία, ο δάσκαλος δεν κάθεται...Τα λόγια και το σώμα του διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν  λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης ...Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά, τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια....



      Η μοναδικά δυνατή ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο της το μεγαλείο!


      Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε ότι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφία, Επιστήμη, Παιδαγωγική ...


      Να μη ξεχνάμε παρά την συστηματική προπαγάνδα κάποιων περιέργως αυτό-προσδιοριζόμενων ως «προοδευτικών» ότι οι δάσκαλοι (πολλοί παπάδες στα «κρυφά σχολεία») δίδαξαν στα ελληνόπουλα τη γλώσσα, την παράδοση, τις αξίες στους δύσκολους, σκοτεινούς τέσσερις αιώνες της Τουρκοκρατίας.


     Λένε κάποιοι, «ο κόσμος άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί!..»

     Δεν θα το αμφισβητήσω!.. 


     Τώρα πια ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας», τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο, τη δασκάλα και τον μαθητή, την μαθήτρια.»


     Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;


      Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση να είσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς, και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις, να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας  Ελλάδα:


     αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τί ξέρεις, αλλά το...ποιόν ξέρεις;»  


     Γιατί χάθηκε η πνευματικότητα; Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;



     Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;



     Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;



     Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;


     Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά, περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τους καλύτερους δασκάλους;



     Δεν το κάναμε ότι ήμασταν στα «high» μας που λέει ο εγγονός μου και η παρέα του και θα το κάνουμε τώρα που είμαστε στα «low» μας οικονομικά και κοινωνικά; 


     Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμασταν και συνεχίζουμε να λεγόμαστε  «δάσκαλοι» και «καθηγητές» για όλους εμάς που η κοινή γνώμη μας εντάσσει καλοπροαίρετα στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος! Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το δημοτικό μέχρι Πανεπιστήμιο και ΤΕΙ που στερούνται προικισμένους δασκάλους που δεν επιβραβεύουμε…


    Τελικά, τι κρίμα για...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΥΣΗ- ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η πολιτιστική κόπωση - Το Ισλάμ μέσω των έμίριδων κυρι­εύει οικονομικά καί μέσω των κακομοίρηδων κυριεύει πληθυσμιακά τήν Εύρώπη.

Του Σαράντου Ι. Καργάκου


ΕΝΑΣ άπό τούς καλύτερους φιλολόγους -μέ άριστη γνώση της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας-, πού ευτύ­χησα νά γνωρίσω, ήταν o Κυριάκος Κατσιμάνης πού εξακολουθεί μέσω του διαδικτύου το «μάχεσθαι πε­ρί γλώττης», πού, κατ' έμέ, ισοδυναμεί μέ τό ομηρικό «μάχεσθαι περί πάτρης». Ο φίλτατος Κυριάκος σέ μιά περσινή του ομιλία μέ θέμα Αριστοτέλης και Ευρώπη βρήκε τήν ευκαιρία νά τονίσει:


«Καί κάτι ακόμη σημαντικό. Η Ευρώπη ώς θεμα­τοφύλακας και σημαιοφόρος τής πολιτιστικής παράδοσης, οφείλει νά συνεχίσει νά υπηρετεί αρχές του ανθρωπισμού, τής ανοχής και τής πολ­λαπλότητας έναντι τρίτων, αλλά και νά συνέλθει άπό τήν "πολιτιστική κόπωση" πού τήν διακατέ­χει φυλάσσοντας ταυτόχρονα ώς κόρην οφθαλ­μού τις ελληνορωμαϊκές καί τις χριστιανικές  κα­ταβολές τής ιστορικής ίδιοπροσωπίας της, χωρίς τίς όποίες κινδυνεύει ως πολιτιστική οντότητα νά οδηγηθεί στην αύτοαναίρεση καί τήν  αυτοκατα­στροφή της» 


Καί σέ υποσημείωση ό καλός συνάδελφος σημειώ­νει: «Η παγκοσμιοποίηση ώς οικονομική και γεωστρατηγική πραγματικότητα καί τό ιδεολογικό υπόβαθρο της, ή "Πολιτική ορθότητα", οδηγούν σταδιακά τήν Ευρώπη στή δημογραφική αλλοίωση καί μουσουλμανοποίηση μέ ταυτόχρονη "άποχριστιανοποίησή" της. Η Ευρώπη μάλιστα δείχνει νά αποδέχεται  παθη­τικά τήν τάση αύτή, άν δέν τήν υποθάλπει καί δέν τήν ενθαρρύνει κάποτε».


Προς επίρρωση τής απόψεως αυτής ό Κυριάκος Κατσιμάνης επικαλείται τόν σκε­πτικισμό πού διατυπώνεται στό βιβλίο «Qu’ est-ce que l’ Occident» του Γάλλου διανοητή Philippe Nemo,ένα βι­βλίο πού εκδόθηκε καί στην Ελλάδα το 2008 άπό τό βιβλιοπωλείο τής «Εστίας». Ο Νemo αμφισβητεί ευθέ­ως τή δυνατότητα γόνιμου καί εποικοδομητικού διαπολιτιστικού διαλόγου ανάμεσα στην Δύση, πού είναι προσανατολισμένη στό λόγο και στήν ελευθερία, καί στό Ισλάμ, πού εμφορείται άπό μιά θεοκρατική αντί­ληψη γιά τόν κόσμο καί τή ζωή.  


Πώς είναι δυνατόν νά υπάρξει σύνθεση μέ έναν κόσμο «πού ισχυρίζε­ται ότι αντλεί τό δίκαιο άπό μια κορανική αποκάλυψη που δεν άντιπροσωπεύει τίποτα για μάς, καί τήν οποία (αποκάλυψη) άλλωστε ερμηνεύει κατά τρόπο αυθαί­ρετο»; 


Προσωπικά πιστεύω ότι είναι χρήσιμος ό πολιτισμικός διάλογος. Κάτι βγαίνει άπό αυτόν. Είναι κα­λύτερο νά συζητούμε παρά νά πολεμάμε. Στό παρελ­θόν, στις πολλές περιηγήσεις μου σέ μουσουλμανικές χώρες, είχα ένδιαφέρουσες συζητήσεις μέ μορφωμέ­νους κληρικούς καί μή φανατικούς διανοητές. Καί όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί στά βιβλία μου «Λιβύη» καί «Οι Πέρσες κι έμείς», πού εκδόθηκαν άπό τόν Ιστορι­κό οίκο Ι. Σιδέρη. Παλαιότερα μάλιστα, χωρίς νά είμαι θεολόγος, είχα συμμετοχή σέ διάφορα διαθρησκευτικά συνέδρια όρθοδόξων καί μουσουλμάνων. Κρά­τησα τις θέσεις μου, χωρίς -νομίζω- να γίνω δυσάρε­στος στό μουσουλμανικό άκροατήριο.


Τώρα,όμως, αμφιβάλλω άν είναι μπορετό νά γίνει οποιοσδήποτε διαπολιτιστικός διάλογος. Δεν έπιρρίπτω εύθύνες γι΄αυτό στους μουσουλμάνους.Η Δύση «ήρξατο χειρών αδίκων».Έτσι οι νηφάλιοι του Ισλάμ παραμερίστηκαν καί κυριάρχησαν παντού οί φανατι­κοί. Οι μόνες συζητήσεις πού γίνονται έχουν οικονο­μικό χαρακτήρα. 


Το Ισλάμ μέσω των έμίριδων κυρι­εύει οικονομικά καί μέσω των κακομοίρηδων κυριεύει πληθυσμιακά τήν Εύρώπη. 


Η Ευρώπη αυτό τόν καιρό δέν παράγει ούτε πληθυσμό ούτε πολιτισμό.  


Χαρα­κτηριστική περίπτωση ή χώρα μας. Δεκαετίες τώρα φθίνει πληθυσμιακά καί φτύνει τήν πολιτιστική της κληρονομιά. Υπό διωγμόν ή αρχαία Ελληνική, ή Λό­για καί ή Καθαρεύουσα (ακατανόητοι οί Παπαδιαμά­ντης. Βιζυηνός, Ροίδης, Παπαρρηγόπουλος), ύπό δι­ωγμών τά πνεύματα (πνεύμα είναι μόνον ή ψιλή, ή δασεία είναι σύμφωνο), ύπό διωγμόν καί ή περισπω­μένη (αρκετά, μού λένε, ήταν ξαπλωμένη!), ύπό διωγμόν καί ή ελληνική γλώσσα καί γραφή. Σχεδόν τά πά­ντα γράφονται καί λέγονται στην ξενική. Έπρεπε νά  έλθει ό Ομπάμα γιά νά προβληθεί τό αρχαιοελληνι­κό θαύμα. Εμείς αγωνιστήκαμε νά διαλύσουμε τά πά­ντα. Ενθυμούμαι μιά εύρωβουλευτίνα, τήν Άννα Καραμάνου, πού αγωνιζόταν νά καταργηθεί τό άβατόν του Αγίου Όρους (αυτό μας μάρανε!) καί απαιτούσε να άφαιρεθεί άπό το καταστατικό τού ΠΑΣΟΚ καί ή λέ­ξη «Ελληνισμός», γιατί, λέει,ήταν... «επιθετικός»! Λί­γο μετά, μιά άλλη Άννα, Επίτροπος τής Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πρότεινε νά ορίσει η χώρα μας τήν Αγγλική ώς δεύτερη επίσημη γλώσσα στά σχολεία μας καί -άν θυμάμαι καλά- καί στην διοίκηση.


Συνεπώς, ό άπο-ευρωπαϊσμός. ό αφελληνισμός καί ή άποθρησκειοποίηση είχαν άρχίσει άπό παλιά. Η πολιτική λοίμωξη δέν ήλθε άπό τά Ισλάμ, ήλθε άπό...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: O μαχμουτοφασίστας-τζιχαντιστής της διπλανής πόρτας - Ενα ντοκιμαντερ που πρέπει να δείτε με προσοχή...


ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: Το Ισλάμ ήρθε εδώ για να μείνει - Ας ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ για να μην μετατραπεί το φαινόμενο σε ΕΦΙΑΛΤΗ



Ζούμε σε ημέρες αβεβαιότητας και συναρπαστικών αλλαγών.  Και οδηγούμεθα σε μια εποχή σκοτεινή, γεμάτη προβλήματα και απειλές. Μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης και της θεσμικής αποσάθρωσης οι καταιγιστικές ροές μουσουλμάνων μεταναστών προσθέτουν μια ακόμη εστία αγωνίας και προβληματισμού. Πολλές χώρες της Ευρώπης έχουν αναπτύξει στις κοινωνίες τους μεγάλα κομμάτια μουσουλμανικών νησίδων που κατά περιοχές, συνοικίες ή γειτονιές, πλησιάζουν στην πληθυσμιακή πλειοψηφία.

 
Εκεί η μεγάλη μετανάστευση έγινε σε περιόδους οικονομικής ευημερίας και προήλθε είτε από αποικίες είτε μέσω μεθόδων πρόσκλησης επιλεγμένων ομάδων χειρονακτων εργατών ή άλλων κατηγοριών μισθωτών. Παρά τα χρόνια της ευμάρειας που μεσολάβησαν και την εξασφάλιση ικανοποιητικών κοινωνικοοικονομικών συνθηκών διαβίωσης , οι μουσουλμανικοί αυτοί πληθυσμοί ελάχιστα ενσωματώθηκαν στις Δυτικο-Ευρωπαικες κοινωνίες.


Πολλοί απ' αυτούς απομονώθηκαν σε εθνικο-θρησκευτικους θύλακες συνδεόμενοι πολύ λίγο με την υπόλοιπη γύρω κοινωνία. Η μουσουλμανική τους ιδιαιτερότητα, ευδιάκριτη συχνά δια γυμνού οφθαλμού (γενειάδες, μπούρκες, κελεμπίες, κάλυψη κεφαλιού κα), οδηγεί σε περιθωριοποίηση και συχνά σε διακρίσεις. Εύκολα οι νέοι αυτών των κοινωνικών ομάδων γίνονται θύματα προπαγανδιστών μουλάδων που κηρύσσουν την ανωτερότητα της ισλαμικής θρησκείας και την εκδικητική επιβολή της, με τρόπους συχνότατα βίαιους, στους 'ανήθικους' άπιστους Δυτικούς.

 
Το παράδοξο αυτής της πραγματικότητας είναι πως οι κοινωνίες που αποτελούν μαγνήτη προσέλκυσης νέων ανθρώπων από τις ισλαμικές χώρες (λόγω ευημερίας, ελευθέριας και ανοχής) γίνονται εχθρική απειλή για όσους προσεγγίζουν τα ιερά θέσφατα του Ισλάμ - ακριβώς λόγω των διαφορετικών κοινωνικών αξιών που υποστηρίζουν και εφαρμόζουν! Η τραγελαφική αυτή αντιφατικότητα συχνά οδηγεί τον κόσμο αυτό σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Η αίσθησης έλλειψης ταυτότητας τους οδηγεί εύκολα στην αγκαλιά των φανατικών που ενσταλλαζουν μέσα τους την αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα και το φαρμάκι της αυτοκτονικής τρομοκρατίας.

 
Για τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες το πρόβλημα είναι τεράστιο. Με μεγάλες πλέον μουσουλμανικές μειονότητες, των οποίων όμως η αφοσίωση έχει αρχίσει να αμφισβητείται. Είναι σοβαρό ερωτηματικό αν αυτή  βρίσκεται πίσω από την χώρα στην οποία κατοικούν και της οποίας είναι πολίτες και κι όχι περισσότερο προς μια θρησκευτική δοξασία - που όμως παίζει ρόλο και πολιτικής ιδεολογίας, πολιτειακής οντότητας και συστήματος κοινωνικών και ηθικών αξιών.

 
Το πολιτικό σύστημα των Δυτικο-Ευρωπαικων κρατών αρχίζει από πολλούς μουσουλμάνους υπηκόους του να αμφισβητείται σαν νομικό και αξιακό οικοδόμημα αλλά και σαν οντότητα που απαιτεί την στήριξή τους. Στο Βέλγιο λχ όπου οι Μωαμεθανοί κάτοικοι σε ορισμένες περιοχές ξεπερνούν το ένα τρίτο του πληθυσμού (Βρυξέλλες κα) αρχίζει να εγείρεται ευθεία αμφισβήτηση για ζητήματα δημοκρατικής νομιμοποίησης και αξιακής υπόστασης (λχ εφαρμογή αστικών νομικών ρυθμίσεων ή του ισλαμικού ιερού νόμου - Σαρία;). Σε συνεντεύξεις τους μέλη της οργάνωσης Sharia4Belgium θεωρούν αναπόφευκτη την μελλοντική πληθυσμιακή αλλαγή στη χώρα, και ιδιαίτερα στις Βρυξέλλες, επιμένοντας πως σε λιγότερα από 15-20 χρόνια θα υπάρχει πλειοψηφία των μουσουλμάνων.


Εξ' ισου διατυμπανίζουν την αντίφαση του ισχυρισμού πως είναι δυνατόν να υπάρξει ισλαμική πλειοψηφία που θα αποδέχεται την φιλελεύθερη δημοκρατία σαν πολίτευμα της χώρας. "Ισλάμ και Δημοκρατία συνθέτουν ένα δίδυμο εξωπραγματικής αντιφατικότητας. Είναι σαν να λες Εβραίος - Χριστιανός. Υπέρτατος νόμος στο Ισλάμ είναι η θέληση του θεού. Κι αυτή δεν υπόκειται στα αποτελέσματα της κάλπης. Εξουσία ασκούν οι εντολές του Θεού. Όχι η λαϊκή κυριαρχία".


Για την χώρα μας τα πράγματα προμηνύονται δυσκολότερα. Διότι ...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: «Δεν θέλω να ερεθίσω τα πνεύματα»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Στη γαλλική πόλη Reims οργανώνεται «θερινή αντιαποικιακή κατασκήνωση» στην οποία απαγορεύεται να συμμετέχουν «λευκοί»


Η οργανωτική επιτροπή χρησιμοποιεί τη λέξη «λευκοί» – φανταστείτε τι θα επακολουθούσε αν μια ακροδεξιά, ταυτοτική ομάδα καλούσε σε «θερινή αποικιακή κατασκήνωση» στην οποία θα απαγορευόταν η συμμετοχή των «μαύρων»: η Γαλλία θα φλεγόταν από τη Μεσόγειο μέχρι τη Μάγχη· συλλαλητήρια, βραδιές αντιαποικιοκρατικής ποίησης· δάκρυα· συνθήματα· η κατασκήνωση, φυσικά, θα απαγορευόταν και το αντιρατσιστικό κίνημα (που μπερδεύει τη φυλή με τη θρησκεία) θα έβρισκε λόγο ύπαρξης.


Όμως, όταν οι μουσουλμάνοι συσπειρώνονται εναντίον του νόμου και του πληθυσμού των χωρών που τους δέχτηκαν και τους φιλοξενούν, δεν κουνιέται φύλλο. 


Ο δήμαρχος της Reims διατηρεί χαμηλούς τόνους: «Δεν θέλω να ερεθίσω τα πνεύματα», λέει. Πράγμα που μου θυμίζει αυτό που έλεγαν οι μικροαστοί όταν ακολουθούσαν τον Μουσολίνι: «Έχω οικογένεια, θέλω την ησυχία μου»


Ο δήμαρχος υποχωρεί, όπως οι περισσότεροι εκλεγμένοι, σε αιτήματα για χωριστά ωράρια στη δημοτική πισίνα (παραβιάζοντας τον νόμο περί κοσμικού κράτους, μεικτής παιδείας και ισότητας των φύλων), καθώς και για χρηματοδότηση τζαμιών (παραβιάζοντας και πάλι τον νόμο του 1905 σύμφωνα με τον οποίον στη Γαλλία απαγορεύεται η κρατική επιδότηση τόπων λατρείας). 


Πού οφείλεται αυτή η ενδοτικότητα; 


Κυρίως, σε έλλειψη θάρρους μπροστά στα φιλομουσουλμανικά κοινωνικά δίκτυα και στα «αντιρατσιστικά» παρατηρητήρια που προωθούν τα συμφέροντα του πολιτικού Ισλάμ – η αντίθεση στο ισλάμ μπορεί να επιφέρει κοινωνική απομόνωση και να θέσει σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή.


Τα τρομοκρατικά επεισόδια που σημειώνονται σχεδόν κάθε εβδομάδα στην Ευρώπη είναι μόνο ένα μέρος αυτής της διπλής ψυχοπαθολογίας – της ισλαμικής επιθετικότητας από τη μία πλευρά και της ευρωπαϊκής παθητικότητας από την άλλη.  


Η ψυχοπαθολογία εκτείνεται στον τρόπο με τον οποίον προσλαμβάνουμε και αντιμετωπίζουμε την ισλαμική τρομοκρατία: με ελαφρότητα, επιείκεια του νομικού συστήματος, αυταρέσκεια· όπως είναι γνωστό, πλήθος τζιχαντιστών κυκλοφορούν ελεύθεροι σε όλη την Ευρώπη· το κήρυγμα μίσους, όπως προανέφερα, είναι έγκλημα μόνο όταν προέρχεται από Δυτικούς: ο δράστης του πρόσφατου τρομοκρατικού εγκλήματος στο Λονδίνο ήταν γνωστός στις αρχές ως «ιεροκήρυκας μίσους» και είχε κληθεί κατά καιρούς να εκφράσει τη γνώμη του σε διάφορα ΜΜΕ.


Η επιθετικότητα προκύπτει προφανώς από τον θρησκευτικό φανατισμό ο οποίος καλλιεργείται στο πλήθος των τζαμιών (2.500 στη Γαλλία, 1.500 στη Βρετανία) που έκτισαν και που συντηρούν σαλαφιστικές δυνάμεις (κράτη και οργανώσεις) με την ανοχή των ευρωπαϊκών κρατών· μια ανοχή εύθυμη κι ανέμελη. Η δε ευρωπαϊκή παθητικότητα προκύπτει είτε από άγνοια, είτε από φόβο έναντι του «κτήνους»· στην ουσία από μια ανάγκη εξευμενισμού η οποία, με τη σειρά της, πρέπει να αποδοθεί σε λανθάνον και ανεπίγνωστο αίσθημα δυτικής ανωτερότητας: «Είμαστε καλύτεροι και πρέπει να δείχνουμε μεγαλοψυχία μπροστά στις τριτοκοσμικές ιδιορρυθμίες». 


Όσο για την ψυχοπαθολογία της πρόσληψης και επεξεργασίας των γεγονότων αποτελεί ένα ευρύτερο ζήτημα που οφείλεται στην πολυετή προπαγάνδα και στην πελατοκρατία.


Στη Γαλλία –στην πραγματικότητα, σε όλες τις δυτικές χώρες– η αριστερά, το μεγαλύτερο μέρος της, αλιεύει το κοινό της στις τάξεις των μουσουλμάνων, όπως και στις τάξεις των αντιεξουσιαστών, των φυλακόβιων, των παράτυπων μεταναστών (τους οποίους νομιμοποιεί με ποικίλους τρόπους), του κοινωνικού περιθωρίου. Η αριστερά που ειρωνεύεται την «αρχή» (την authority, τουτέστιν τη συντεταγμένη πολιτεία), την «πατρίδα», την «ευταξία», ειρωνεύεται και τις δυτικές αξίες, την ευρωπαϊκή ταυτότητα· αλλά, κι εδώ είναι το παράδοξο, σέβεται ευλαβικά την ταυτότητα του Άλλου, εν προκειμένω των μουσουλμάνων. Η πολιτική της είναι ακραία ταυτοτική, όχι όμως για τους Ευρωπαίους. 


Το αποτέλεσμα είναι η ευρωπαϊκή καθημερινότητα να χαρακτηρίζεται από δύο συνέπειες της αριστερής πολιτικής (που υπήρξε η by default πολιτική πολλών δεκαετιών ανεξαρτήτως ποιο κόμμα κέρδιζε στις εκλογές): 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Γιατί θυσιάζονται τα ισλαμομαχμουταριά



Θα ήθελα να διερευνήσω τα αίτια που οδηγούν φανατικούς ισλαμιστές σε πράξεις αυτοκτονίας με στόχο την πρόκληση τυφλής καταστροφής σε δυτικούς κυρίως στόχους. Το φαινόμενο είναι σύνθετο, έχει σχέσεις με ιστορικά δεδομένα και ψυχολογικές καταβολές κι αναβιώνει στις ημέρες μας με αφορμή τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις.

 
Εξυπακούεται πως η όποια ευρείας κλίμακας τρομοκρατική δραστηριότητα δεν περιορίζεται σε μουσουλμανικές πολιτικοθρησκευτικές ομάδες. Στην Ευρώπη, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική και στην Ιαπωνία αρκετά τρομοκρατικά χτυπήματα έχουν προέλθει από πολιτικές ομάδες και απελευθερωτικά κινήματα που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το Ισλάμ και τις δοξασίες του. Το στοιχείο που διακρίνει θεαματικά τις επιθέσεις ισλαμικών ομάδων από τα χτυπήματα άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων είναι το στοιχείο της αυτοθυσίας που χαρακτηρίζει πολλούς ισλαμιστές επιτιθέμενους.

 
Γιατί όμως οι μουσουλμάνοι θυσιάζονται τόσο πρόθυμα για τους στόχους των οργανώσεών τους; 


 Το Ισλάμ αποτελεί ένα σύστημα όχι μόνο θρησκευτικών αλλά και πολιτικών αξιών. Μια μουσουλμανική χώρα, με λίγες και συχνά αιματηρές εξαιρέσεις, ενσωματώνει και στο πολιτικό της σύστημα βασικές αρχές του θρησκευτικού της πιστεύω. Η Σαρία, ο θρησκευτικός δηλαδή νόμος, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και της πολιτειακής της δομής. Και το Ισλάμ δεν βλέπει ιδιαίτερα ευνοϊκά τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κόσμος χωρίζεται ανάμεσα σ' αυτόν που ανήκει ήδη στο Ισλάμ (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον κόσμο του Πολέμου (Νταρ αλ Χαρμπ). Τους λαούς δηλαδή εκείνους που δεν είναι ακόμη ισλαμικοί.  


Με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως λ.χ. οι Οσμανλήδες Τούρκοι, που κατέλυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και για λόγους φορολογικών εσόδων δεν πείραξαν τους «άπιστους» υποτελείς τους) οι μουσουλμάνοι κατακτητές στην πορεία της ιστορίας εξισλάμισαν τους πληθυσμούς που βρέθηκαν στον δρόμο τους και βίαια κατέκτησαν.

 
Τη λαμπρή όμως πορεία δόξας των μουσουλμανικών λαών ακολούθησε μια μακραίωνη περίοδος παρακμής και υποτέλειας


Η απογοήτευση και η οικονομική αθλιότητα της καθημερινής ζωής συγκρούεται με το μεγαλείο που εμπεριέχουν οι θρησκευτικές διδασκαλίες. Πολλοί μουσουλμάνοι αναζήτησαν, μετά τα χρόνια της αποικιοκρατίας, την παλινόρθωση του εθνικού μεγαλείου μέσα από δυναμικές κοσμικές ιδεολογίες (Παναραβισμός, Παναφρικανισμός, Σοσιαλισμός, Αδέσμευτοι). Οι προσδοκίες διαψεύσθηκαν με τις ντροπιαστικές ήττες από το Ισραήλ και τα εμφύλια ξεκληρίσματα στις χώρες του Κόλπου και στην Ινδονησία. Η ανατροπή του Σάχη στην Περσία και η ενίσχυση της Τζαμαάτ Ι Ισλαμί στο Πακιστάν, ο νικηφόρος αγώνας των φανατικών μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης με τη συνακόλουθη ανάδειξη του Ισλάμ σε βασικό στοιχείο της φυσιογνωμίας των διαδόχων χωρών της Κεντρικής Ασίας και του Νότιου Καυκάσου καθώς και τα επιτεύγματα των ισλαμικών πολιτικών δυνάμεων στο Σουδάν και στην Αλγερία έκαναν πολλούς να πιστέψουν πως η αναζητούμενη λύτρωση βρίσκεται στην αναβίωση των θρησκευτικών αξιών.

 
Οι κοσμικές όμως κυβερνήσεις πολλών από τις χώρες αυτές εμποδίζουν με την πολιτική τους την ισλαμική αναγέννηση. Για τους φονταμενταλιστές λοιπόν πρώτος εχθρός είναι οι «ευνούχοι» (σύμφωνα με τα λόγια συνομιλητή μου σε ισλαμική σχολή της Κουέττα του Πακιστάν) κυβερνήτες των δικών τους χωρών. Και αυτοί ακριβώς είναι οι πρώτοι στόχοι των φανατικών οπαδών του Ισλάμ. Τα γεγονότα που συγκλονίζουν το Πακιστάν, την Αίγυπτο, την Αλγερία, την Τουρκία, το Τατζικιστάν και παλαιότερα το Ουζμπεκιστάν, τη Συρία και οι παλιές συγκρούσεις μεταξύ των Ταλιμπάν και των δυνάμεων του «κοσμικότερου» Ραμπανί στο Αφγανιστάν, συνθέτουν στοιχεία αυτής της πάλης.

 
Επόμενος εχθρός, μετά βέβαια τους πολυθειστές (Σιίτες) η και τους άπιστους (κομμουνιστές) είναι οι εξωτερικές χριστιανικές ή άλλες δυνάμεις που στηρίζουν τους όποιους ντόπιους εχθρούς του Ισλάμ ή και που απευθείας καταπιέζουν τους πιστούς μουσουλμάνους. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται κυρίως...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ (ΙΣΛΑΜΟ)ΗΛΙΘΙΟΙ: Ψηφισαν (ισλαμο) πακέτο - Εχουν (ισλαμο)πακέτο!


ΔΙΕΘΝΗ (ΙΣΛΑΜΟ)ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Προς ανοιχτή σύγκρουση πολιτισμών



Οι τζιχαντιστές του ISIS και οι όμοιοί τους της Αλ Κάιντα είναι οι δηλωμένοι ακραίοι που θέλουν έναν θρησκευτικό πόλεμο και κάνουν ό,τι μπορούν για να πραγματοποιηθεί το σχέδιό τους. Τελευταία γίνεται όλο και πιο φανερό ότι στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα προσωπικό αυταρχικό καθεστώς στην Τουρκία, ο Ερντογάν και οι ακόλουθοί του υποδαυλίζουν με επιλεγμένη ρητορική αυτό που ο Σάμιουελ Χάντιγκτον ονόμασε «Σύγκρουση των πολιτισμών» στο ομώνυμο βιβλίο του. Αυτήν δηλαδή που «προφήτευσε» ότι θα διαδεχθεί τον ιδεολογικό Ψυχρό Πόλεμο, όταν πρωτόγραψε σχετικό άρθρο το 1993 και στη συνέχεια εξέθεσε πιο αναλυτικά τις απόψεις του σε βιβλίο το 1996.
 
Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Ευρώπη, τουλάχιστον, αποτελεί ήδη ένα μέτωπο σύγκρουσης των πολιτισμών. Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, το προσφυγικό ρεύμα, τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι προειδοποιήσεις-απειλές του Ερντογάν και των υπουργών του αποτελούν σαφείς ενδείξεις. Η γενική ερμηνεία της ρητορικής κλιμάκωσης που χρησιμοποιεί ο πρόεδρος της Τουρκίας κατά της Ευρώπης είναι ότι με αυτό τον τρόπο κερδίζει ποσοστά ενόψει του δημοψηφίσματος. Σύμφωνα δε με τις δημοσκοπήσεις αυτό συμβαίνει, αν και δεν είναι η μόνη εξήγηση, αφού η αντιπολίτευση λειτουργεί υπό το κράτος φόβου και διώξεων.
 
Ωστόσο, όταν η συγκρουσιακή τακτική του Ερντογάν με την Ευρώπη τού δίνει «πόντους» στο εσωτερικό της χώρας του και όταν η προειδοποίηση-απειλή του υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου περί θρησκευτικού πολέμου και η χθεσινή ανάλογη του προέδρου της Τουρκίας, ότι οι Ευρωπαίοι θα φοβούνται να περπατήσουν στον δρόμο, έχουν τέτοια απήχηση στο εσωτερικό της χώρας του και γενικότερα ίσως στον ισλαμικό κόσμο, τότε τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Γιατί ο Ερντογάν δεν στοχεύει μόνο στην εγκαθίδρυση ενός προσωπικού καθεστώτος, αλλά και στην αναβίωση του Χαλιφάτου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με νεο-σουλτάνο τον ίδιο και οπαδούς τους απανταχού σουνίτες. Οσο για το σκεπτικό της εσωτερικής κατανάλωσης, το ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να εκτονώσει την κατάσταση μετά το δημοψήφισμα, όταν ο αντιδυτικισμός και ο αντιχριστιανισμός των μαζών θα έχουν φτάσει στο ζενίθ, ένεκα των δικών του προσπαθειών;
 
 
 
Η σύγκρουση των πολιτισμών, βέβαια, απαιτεί δύο πλευρές και την άλλη πλευρά σήμερα την εκπροσωπεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός βγάζει «απαγορευτικά» για πολίτες ορισμένων ισλαμικών χωρών και παράλληλα εκδίδει λίστες αεροδρομίων που οι επιβάτες που θα επιβιβάζονται σε αεροπλάνα για τις ΗΠΑ δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν κομπιούτερ και τάμπλετ. Ο υιός Μπους ήταν επίσης εκείνος που με την εισβολή στο Ιράκ άνοιξε το κουτί της ισλαμικής Πανδώρας, για να ακολουθήσουν όσα έζησε και ζει ο κόσμος στη συνέχεια. Από κοντά και ο Νετανιάχου, με την πολιτική της επέκτασης των εποικισμών στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Χωρίς να λησμονείται ότι το Ισλάμ είναι θρησκεία που επιβάλλει έναν τρόπο ζωής τελείως διαφορετικό από τις συνήθειες της Δύσης.

 
Με λίγα λόγια, όλα δείχνουν ότι...

ΔΙΕΘΝΗ (ΙΣΛΑΜΟ)ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ο Αγιατολάχ με τη γραβάτα



Την ώρα που το Λονδίνο ζει μία ακόμα δολοφονική τρομοκρατική επίθεση που σκορπά τον φόβο για το αύριο όχι μόνον στην Αγγλία αλλά σε ολόκληρη τη Δύση, την ίδια ώρα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προβαίνει σε μία πρωτοφανή στην ιστορία δήλωση στην οποία λέει ότι «Αν συνεχίσει έτσι η Ευρώπη σε λίγο κανείς ευρωπαίος δεν θα νιώθει ασφαλής να περπατά στους δρόμους πουθενά στον κόσμο».
 
Η δήλωση αυτή, που τον αποκόπτει πλέον με αληθινά βαθύ τρόπο από τη Δύση, πρέπει να θορυβήσει τους πάντες σε Ευρώπη και Αμερική. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για μία δήλωση που από πρόεδρο τον μετατρέπει όχι απλώς σε σουλτάνο, που θέλει να γίνει με το δημοψήφισμα, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο, που, προφανώς, κατά βάθος πραγματικά θέλει να γίνει: σε ένα είδος Αγιατολάχ με γραβάτα.
 
Το ζήτημα ασφαλείας που προκύπτει από τα κρυφά παιγνίδια της Τουρκίας με τον ISIS αλλά και από τις αληθινές πεποιθήσεις του Ερντογάν που τώρα, εν όψει του δημοψηφίσματος, με τέτοια ορμή ξεσκεπάζονται, σε συνδυασμό με τις απειλές του στο μεταναστευτικό, πρέπει να κάνουν, επιτέλους, τη Δύση να σταματήσει να υποκρίνεται ότι δεν βλέπει την εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα του να γεννιέται ένα καθεστώς τύπου Ιράν της δεκαετίας του ’80 μπροστά στην πόρτα της.
 
Επίσης, πρέπει να κάνουν και την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο κίνδυνο που η ίδια αντιμετωπίζει από την παραζάλη του Τούρκου ηγέτη και της χώρας του.
 
Αυτά τα δύο, πρέπει πλέον να συνδεθούν άμεσα και ευθέως και να αντιμετωπιστούν ως ενιαίο πρόβλημα όλων μας – γιατί είναι ακριβώς αυτό. Και να αντιληφθούμε άπαντες ότι...

ΥΓΕΙΑ - ΙΑΤΡΙΚΗ: Μην "πνίγετε" το φτέρνισμα σας, είναι επικίνδυνο

Από την LIFO TEAM 


Κάθε φορά που φτερνιζόμαστε από τη ρινική οδό και το στόμα εκτοξεύονται περισσότερα από 100.000 μικρόβια. Είτε γνωρίζουμε αυτή την πληροφορία είτε όχι, για λόγους ευγένειας κυρίως, όταν βρισκόμαστε με κόσμο, αλλά και όταν είμαστε μόνοι, συνηθίζουμε ή να βάζουμε μπροστά στο πρόσωπό μας το χέρι μας -τι μας φταίνε οι γύρω μας;- ή να "πνίγουμε" το φτέρνισμά μας, προκειμένου να μην κάνουμε θόρυβο, αλλά και... λεκέδες. Όμως, αυτή η συνήθεια μπορεί να αποβεί ιδιαιτέρως επιβλαβής σύμφωνα με ομάδα ωτορινολαρυγγολόγων από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Αρκάνσας. Και να μερικά πράγματα που οφείλουμε να γνωρίζουμε τώρα που η γρίπη βρίσκεται ακόμη σε έξαρση κι από κοντά έχουμε να περιμένουμε και τις αλλεργίες της άνοιξης:  


Eλάχιστα δευτερόλεπτα πριν φτερνιστούμε, στους πνεύμονές μας συγκεντρώνεται ένα ικανό ποσοστό πίεσης του αέρα. Αυτή είναι η διαδικασία προετοιμασίας άμεσης εκκένωσης της ρινικής κοιλότητας, την οποία εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ένα γαργαλητό στη μύτη -λίγο πριν φτερνιστούμε- και μία ήπια αναστάτωση στην περιοχή του στήθους. Όταν, λοιπόν, συγκρατούμε τη φόρα του φτερνίσματος, κλείνοντας το στόμα ή τη μύτη, η κίνηση αυτή πρακτικά στέλνει τον συμπιεσμένο αέρα στην ευσταχιανή σάλπιγγα. Πρόκειται για τον πόρο (σωλήνα), με τον οποίο συγκοινωνεί το μέσο αυτί με το ρινοφάρυγγα. 


Ο συγκεκριμένος πόρος έχει δύο στόμια, από τα οποία το ένα συγκοινωνεί με τον φάρυγγα και το δεύτερο με το μέσο αυτί. Κύριος ρόλος της ευσταχιανής σάλπιγγας είναι η προστασία του τυμπάνου. (Όσο για το όνομά της, αυτό το οφείλει στον ιταλό γιατρό Ευστάχιο, ο οποίος την ανακάλυψε τον 16ο αιώνα). Από εκεί ο αέρας ωθείται στην κοιλότητα του μέσου αυτιού και πολύ συχνά καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πήγε σωστά, καθώς αισθανόμαστε είτε έναν οξύ πόνο στο αυτί είτε κάτι σαν σφύριγμα. 


Αντίστοιχη πίεση ασκείται και στους οφθαλμούς, όπως επισημαίνουν οι γιατροί και παρά το ότι ο κίνδυνος τραυματισμού και απώλειας ακοής μπορεί να είναι σε χαμηλά επίπεδα, ωστόσο, δεν θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο Όπως αναφέρουν, η πίεση που αναπτύσσεται από ένα φτέρνισμα -και καθώς αυτή διαφέρει από οργανισμό σε οργανισμό- μπορεί να προκαλέσει εσωτερική ζημιά στο αυτί, συμπεριλαμβανομένης της ρήξης τυμπάνου


Τι άλλο;  


Οι τραυματισμοί από την συγκράτηση του φτερνίσματος δεν αποκλείουν...

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Στους επαναστατικούς αλγόριθμους «κυματίων» το μεγαλύτερο βραβείο Μαθηματικών

Το φετινό βραβείο «Άμπελ», το οποίο θεωρείται το «Νόμπελ των Μαθηματικών», απονέμεται στον γάλλο μαθηματικό Ιβ Μεγιέ (Yves Meyer) για την καθοριστική συμβολή του στη «θεωρία των κυματίων» -ένα μαθηματικό εργαλείο με ευρείες εφαρμογές, από τη συμπίεση των ψηφιακών αρχείων μέχρι την ιατρική και την κοσμολογία.
 
Το βραβείο απονέμεται από τη Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών και συνοδεύεται από το ποσό των έξι εκατομμυρίων νορβηγικών κορωνών (περίπου 710.000 δολάρια).
 
«Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα μαθηματικών ανακαλύψεων που έχουν επηρεάσει τόσο άμεσα την κοινωνία» δήλωσε ο μαθηματικός Ζαν-Μισέλ Μορέλ, συνάδελφος του Μεγιέ στην Ecole Normale Superieure του Παρισιού, σύμφωνα με τον δικτυακό τόπο του Nature.
 
Οι αλγόριθμοι που βασίζονται στη θεωρία των κυματίων χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια ευρέως για την επεξεργασία, ανάλυση και αποθήκευση των πληροφοριών, στην ιατρική διαγνωστική, στον τομέα του κινηματογράφου, της ψηφιακής ψυχαγωγίας, ή ακόμα στην ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων του Αϊνστάιν.
 
Με τις πρωτοποριακές εργασίες του Μεγιέ...

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Αλλαγές σε πέναλτι, διαιτησία



Σε τροχιά αλλαγών έχει μπει για τα καλά το διεθνές ποδόσφαιρο όσον αφορά τους κανονισμούς διεξαγωγής των αγώνων. Για τον σκοπό αυτό κοιτά και προς άλλα εμπορικά αθλήματα για να δανειστεί μεθόδους βελτίωσης της εικόνας του σε μια εποχή που η τηλεόραση και το Διαδίκτυο καθιστούν την εικόνα «βασίλισσα» στο μυαλό ιθυνόντων και επαγγελματιών του αθλήματος και φυσικά των φιλάθλων. Ετσι, όλο και περισσότερες αλλαγές προέρχονται από το τένις, το κρίκετ, το αμερικανικό φούτμπολ κ.λπ.


Μετά την επιτυχή καθιέρωση της τεχνολογίας γραμμής τέρματος, που έλκει την... καταγωγή της από το τένις, η διεθνής ομοσπονδία κανονισμών ποδοσφαίρου, IFAB, μελετά τώρα και την εισαγωγή του συστήματος του τάι μπρέικ της αντισφαίρισης στη διαδικασία των πέναλτι του ποδοσφαίρου.


Οπως συζητήθηκε κατά την ετήσια σύνοδο της IFAB πριν από δύο εβδομάδες, στο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο, είναι πιθανό (και σκόπιμο κατά την επιτροπή) να αρχίσουν φέτος δοκιμές αλλαγής του συστήματος εκτέλεσης των πέναλτι, με στόχο να καταστεί πιο δίκαιη η λεγόμενη «ρωσική ρουλέτα», ώστε να μην αποκομίζει άδικο προβάδισμα η ομάδα που απλώς κληρώνεται να εκτελεί πρώτη κάθε φορά.


Μέχρι σήμερα ο διαιτητής «στρίβει» ένα νόμισμα για να κριθεί ποια ομάδα θα ξεκινήσει τη διαδικασία των πέναλτι εκτελώντας πρώτη. Ως γνωστόν, η ίδια ομάδα συνεχίζει να εκτελεί πρώτη όχι μόνο ώς τη συμπλήρωση των πέντε πέναλτι που προβλέπει η διαδικασία για κάθε αντίπαλο αλλά και στη διαδικασία του «ξαφνικού θανάτου» που ακολουθεί, με ένα πέναλτι για κάθε ομάδα εφόσον παραμένει η ισοπαλία.


«Τα στατιστικά σήμερα δείχνουν ότι το 60% των διαδικασιών πέναλτι τις κερδίζουν οι ομάδες οι οποίες κάνουν το πρώτο χτύπημα», δήλωσε ο Στιούαρτ Ρίγκαν, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της IFAB και εκτελεστικός διευθυντής της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Σκωτίας.


Στη θέση του παραδοσιακού συστήματος, η IFAB προτείνει το σύστημα που έχει επιλεγεί για τα τάι μπρέικ στο τένις, δηλαδή στο γκέιμ που ακολουθεί μια ισοπαλία 6-6 σε κάποιο σετ και αφορά την εναλλαγή στο σέρβις από κάθε τενίστα. Το σύστημα αυτό περιγράφεται ως «ΑΒΒΑ», όχι από το γνωστό σουηδικό μουσικό συγκρότημα, αλλά από το σέρβις πρώτα από τον παίκτη Α, κατόπιν δύο φορές στη σειρά από τον παίκτη Β, μετά πάλι δύο φορές από τον Α, κ.ο.κ.


Η IFAB προκρίνει την επιβολή της σειράς αυτής και στα πέναλτι, διότι «θεωρούμε πως η προσέγγιση ΑΒΒΑ μπορεί να εξομαλύνει αυτό το στατιστικό πλεονέκτημα [υπέρ της ομάδας που εκτελεί πρώτη πέναλτι] και πρόκειται για κάτι που σκοπεύουμε να θέσουμε σε δοκιμαστική εφαρμογή», πρόσθεσε ο κ. Ρίγκαν.


Από το κρίκετ και το αμερικανικό φούτμπολ προέρχεται η καθιέρωση του «βιντεοδιαιτητή», την οποία η FIFA επιθυμεί από το προσεχές Παγκόσμιο Κύπελλο στη Ρωσία το 2018, σύμφωνα με δήλωση του προέδρου της διεθνούς ομοσπονδίας Τζάνι Ινφαντίνο.


Ηδη ο έξτρα βοηθός διαιτητής, που επιβλέπει την τηλεοπτική εικόνα ενός αγώνα και είναι στη διάθεση του πρώτου διαιτητή να τον συμβουλευθεί για τυχόν αμφισβητούμενες φάσεις, έχει εφαρμοστεί με επιτυχία από τη FIFA στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και άλλες διοργανώσεις μικρότερων ηλικιών, καθώς και από τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Τουρκίας, των ΗΠΑ, του Μεξικού κ.ά. Η αγγλική ομοσπονδία ανακοίνωσε προ ημερών ότι θα εφαρμόσει τον βιντεοδιαιτητή στο Κύπελλο Αγγλίας από τον Ιανουάριο του 2018.


Ο κ. Ινφαντίνο δήλωσε ότι είναι «ρεαλιστική η προοπτική» εφαρμογής του βιντεοδιαιτητή στο Μουντιάλ της Ρωσίας, ενώ πρόκειται να συνεχιστεί η δοκιμή του και κατά το Κύπελλο Συνομοσπονδιών τον προσεχή Ιούνιο, πάλι στη Ρωσία.


«Τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά. Οι όποιες μικρές δυσκολίες παρουσιάστηκαν ήταν εξαιτίας της εκπαίδευσης των διαιτητών. Για τους κορυφαίους διαιτητές δεν πρόκειται για κάποια μεγάλη αλλαγή και έχουν μάθει πολύ γρήγορα,» είπε ο κ. Ινφαντίνο. Πρόσθεσε δε ότι «είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό [το σύστημα]. Η χρήση του μπορεί να μην επιφέρει την τελειότητα στις αποφάσεις των διαιτητών, αλλά δεν έχει μειονεκτήματα».


Αλλες αλλαγές που προωθούνται από έτερα αθλήματα είναι: 

"Eπίγεια ΚηφηνοΣΥΡΙΖΑίικη ΑΛΗΤΕΙΑ"



"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίκη κωμωδία"