"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει ελληνική ιδιοσυστασία; Ορίστε τέσσερις!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Γιώργου Κωστούλα


Αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν η δημοσίευση δημοσκόπησης του Pew Research Center -θεωρείται κορυφαίο σε θέματα θρησκείας- σε 13 χώρες, η οποία δείχνει ότι το 54% των Ελλήνων συνδέει την ελληνικότητα με την Ορθοδοξία. 


Η πρωτιά μάς συστήνει και την πρώτη ελληνική ιδιοσυστασία. Παρακάτω θα αναπτυχτούν ακροθιγώς άλλες τρεις, μεταξύ περισσοτέρων.  



Αγκαλιά με την Εκκλησία



Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Απ. Λακασά στην Καθημερινή της 6/2/17, η πρώτη θέση του σχετικού πίνακα ανήκει στη χώρα μας. Ακολουθούν οι Πολωνοί με 34% (για τον Ρωμαιοκαθολικισμό).Ο μέσος όρος της δημοσκόπησης είναι 15%. Με βάση τις ηλικιακές ομάδες, το 39% των Ελλήνων 18 έως 34 ετών θεωρεί ότι η Ορθοδοξία είναι βασικό στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας, ενώ το ποσοστό φτάνει στο 49% στην ομάδα 35-49 ετών και στο 65% για τα άτομα άνω των 50 ετών. 



Στην έκθεση η πρωτιά των Ελλήνων σχολιάζεται ως εξής: "Η σχέση των Ελλήνων με την Ορθοδοξία είναι αμφίσημη, διττή, διπλή κι όχι απλή ούτε απλοϊκή ή αφελής. Εμμένουν στην ορθόδοξη πίστη ως το συνεκτικό στοιχείο, την ‘κόλλα’, που συνέχει κάθε όμαιμο ομογενή από τη Νέα Φιλαδέλφεια της χώρας μας μέχρι τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και τη Φιλαδέλφεια της Μικρασίας. Παρόλο που αυτοί οι τρεις Έλληνες (Φιλαδελφείς) δεν ομιλούν την ελληνική καλά ή καθόλου, ούτε ανήκουν στο ίδιο κράτος, ωστόσο αρχίζουν και τελειώνουν την ζωή τους τελετουργικά με την Ορθοδοξία”.



Με απαρχή τους τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, όπου ο ελληνικός λαός δεν γνώριζε άλλη ηγεσία παρά μόνο αυτή του Πατριαρχείου, η εν λόγω ιδιοσυστασία επανακάμπτει συνεχώς, όπως βεβαιώνεται από τις πάντα παρούσες σκιαμαχίες μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας. 



Παραδείγματα: η σχεδόν διχαστική διαμάχη για το θέμα των ταυτοτήτων, η ερωτοτροπία όλων των κυβερνήσεων με το διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, η κατά καιρούς επανερχόμενη υπόθεση της εκκλησιαστικής περιουσίας, κι ακόμα η διαμάχη μεταξύ των δυο μερών για την έκταση και τη μορφή της διδακτέας ύλης των θρησκευτικών.



Παράδοση Vs. Εκσυγχρονισμού



Με τα λόγια του Κ. Παπαγιώργη: Ο τρόπος που συγκροτήθηκε το ελληνικό κρατίδιο, στα χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, υπέβαλλε τους πληθυσμούς του σε δοκιμασίες  που άφησαν τα ίχνη τους στο φρόνημα και τον ψυχισμό των κατοίκων. Δεν μιλάμε απλώς για τα ήθη, για τη γλώσσα, για τις παραδόσεις και τις ανατροπές στις ντοπιοσυνήθειες, που άλλαζαν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά για την κεντρική συναντίληψη ενός, οιονεί, ελεύθερου πολίτη. 



Ο χθεσινός ραγιάς που προσκυνούσε για να επιβιώσει προήχθη ιλιγγιωδώς στη θέση του κληρονόμου ενός κοσμοϊστορικού λαού. Οι ξεβράκωτοι, χειρώνακτες, αγωνιστές και μη, όφειλαν σταδιακά να αφομοιώσουν την ιδιότητα του Έλληνα.



Το παραμύθι ωστόσο παραήταν λαμπρό για να ενσωματωθεί χωρίς τραύματα στο φέρεσθαι του Έλληνα.



Αυτό, σε συνδυασμό και με την αναγκαία επάνδρωση του κρατικού μηχανισμού με στελέχη ξενόφερτα, έθεσε εξυπαρχής το μέγα ζήτημα της συνεννόησης  και της προσαρμογής: πώς θα συνεννοούντο και θα ομονοούσαν οι κουτόφραγκοι με του άγριους του ’21; Το "τι λέει, γαμώ το καυλί τ’;” του Μακρυγιάννη τα λέει όλα.



Έκτατε, σε μόνιμη σύγκρουση: Από τη μια η ανέξοδη "υπέροχη εκδοχή του Έλληνα” που συγκροτείται από επαγγελματίες πατριδολάτρες, πονηρούς ελληνοπώλες, μεταπράτες ήθους και από την άλλη μια ελίτ καλοσπουδασμένων στο εξωτερικό, παιδευτικά απομακρυσμένων από κάθε τι ελληνικό, ανίκανων να σκεφθούν τη γεωπολιτική και ιστορική Ελλάδα δυναμικά, με όρους αυτοτέλειας και ιστορικότητας. Ενδεχομένως και να ντρέπονται και λίγο για το μεσογειακά και βαλκανικά μας χούγια.  



Αποτέλεσμα; Κυλιομένως, να αναζητείται, ανεπιτυχώς ωστόσο, η σωτήρια ενδιάμεση συνθετική στρατηγική, ικανή να εναρμονίσει δημιουργικά στοιχεία της παράδοσης με τις νέες προκλήσεις, δίχως υποταγή και περιχαράκωση, ούτε στο επείσακτο και καινοφανές, ούτε και στο αυτόχθον και παλαιόθεν ισχύον.



Προγονοπληξία



Η προγονοπληξία είναι νόσος.  Ιδιαίτερα όταν αυτή προσφέρεται ως υλικό για κομπασμό των επιγόνων, όπως είναι η περίπτωσή μας. 



"Να έχεις προδώσει την κληρονομιά σε κάθε παραμικρή πτυχή της, να έχεις εξευτελίσει στο έπακρο την ευγένεια της καταγωγής σου. Και να θέλεις να καλύψεις τον εκβαρβαρισμό σου με συναισθηματική φθήνια καυχήσεων για προγονικό πλούτο που πραγματικά αγνοείς”. 



Η παραπάνω φράση: ανατομία, ακριβής ακτινογραφία της σχέσης αρχαίας και νεώτερης Ελλάδας. 


 Υπάρχουν στιγμές που στρεφόμαστε στο παρελθόν σαν να μη μας ανήκει. Όπως ο διαρρήκτης που διαπιστώνει, λίγες μέρες μετά την κλοπή, πως αδυνατεί να εξαργυρώσει τα κλοπιμαία. Και άλλες φορές πάλι σαν να μας ανήκει με την πιο αποκρουστική έννοια της ιδιοκτησίας και της εκμετάλλευσης: την τοκογλυφική. 



Και τι ευχαρίστηση, όταν, όχι και τόσο συχνά, συναντά κανείς τον υπέροχο Έλληνα που παύει να χρησιμοποιεί το δεκανίκι της εθνικής ταύτισης και πορεύεται αυτόνομος. Oταν δεν αντλεί ούτε δικαίωση, ούτε αξία από την προσκόλλησή του σε κάποιο συλλογικό μεγαλείο. Όταν δεν συνδέει την υπεροχή με την καταγωγή.  

Όταν ακολουθεί τη σοφή συμβουλή: Ό,τι κληρονόμησες από τους προγόνους σου, κέρδισέ το, ώστε να γίνει δικό σου.



Ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση



ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εγώ δεν έχω τίποτε να χάσω...

Του Γιώργου Κράλογλου


Δοκιμάσαμε το "ανήκουμε στη Δύση". Το πολεμήσαμε αγρίως με λεφτά της ΕΟΚ βεβαίως... Φέραμε το "ανήκουμε στον Τρίτο Κόσμο". Το βαρεθήκαμε. Διαλέξαμε το "ανήκουμε στον νεοφιλελευθερισμό". Το καταποντίσαμε. Καταφύγαμε στο "ανήκουμε στην Ευρωζώνη". Αλλά ψάχνουμε την αριστερά που θα μας βγάλει..... 


Γιατί "δόγμα" του "νεοιθαγενή" Έλληνα έγινε το "Εγώ δεν έχω τίποτε να χάσω". Ας δούμε αν είναι έτσι. 



Κατ' αρχάς η χρεωκοπία της Ελλάδας (που δεν θέλουμε να την δεχθούμε επισήμως) δεν είναι καθόλου άμοιρη των δικών μας επιλογών για μισό αιώνα. 



Μέχρι και η χούντα είχε οπαδούς. Ανάμεσα μας ήταν οι "πατριώτες" που ζητούσαν... "ένα λοχία βρε παιδιά να μας σώσει..." , όπως -δικαιολογημένα- αναμασούσαν σε κάθε ευκαιρία και οι χουντικοί.



"Απολαύσαμε" την κατασπατάληση 1,5 τρισεκατομμυρίων δραχμών των κρατικών Τραπεζών (1974-2010), του κρατικού κορβανά σε δήθεν κοινωνικοποιήσεις.Το μεγάλο φαγοπότι των εργατοπατέρων, των κλαδικών και "...των δικών μας μπλε παιδιών".



Καλοδεχτήκαμε παράνομη επιδότηση (σε κρατικά μονοπώλια και εξαθλιωμένες κρατικές επιχειρήσεις) πάνω από 1 δισ. ευρώ πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είχαν προορισμό ιδιωτικές αναπτυξιακές επενδύσεις (γι' αυτό μας τα ζητάνε πίσω) από κυβερνήσεις που εμείς επιλέξαμε και χειροκροτήσαμε.  



Με τη δική μας ψήφο "χτίσαμε" κράτος με 1.100.000 κρατικούς υπαλλήλους (τόσοι ήταν μέχρι και το 2009), με 2.000 άχρηστους Οργανισμούς. Και πάνω από 150.000 κομματικό στρατό κατοχής (όλων των κομμάτων) στις ΔΕΚΟ και στους Δήμους με κουμανταδόρους τους εργατοπατέρες.



Ως δεξαμενή κρατικών υπαλλήλων και κομματικού στρατού κατοχής και με δόγμα το "Τσοβόλα δώστα όλα" ανεβοκατεβάζουμε τις κυβερνήσεις από το 1990 μέχρι και το 2015 αναζητώντας επιστροφή στην 20ετία 1975-1995. 



Στην απελπισία μας, από την έλλειψη του "Τσοβόλα δώστα όλα" δεχθήκαμε ως "δαιμονικής μορφής λύση" υποσχέσεις για αριστερό "τσιμπούσι".



Το τσιμπούσι στρώθηκε (από το 2015) αλλά από τις δικές μας πλάτες μας και από τις τσέπες μας!!!



Πως αντιδρούμε σήμερα ως "νεοιθαγενείς" αυτής της χώρας που έχασε την οικονομία που ήξερε, την κυριαρχία της αλλά και τον μπούσουλα; 



Αλλάξαμε δόγμα. Και με το "Εγώ δεν έχω να χάσω τίποτε" παριστάνουμε τους "δημοκράτες" και (προβάλλοντας το Εγώ... μας) τρέχουμε πίσω από απατεώνες που θα μας σώσουν με λεφτά της γιαγιάς τους...



Συνωστιζόμαστε πίσω από τους κομπιναδόρους δραχμιστές. Πίσω από συμμορίες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες και τους επενδυτές. Και πίσω από κάθε κακό συναπάντημα που προσφέρεται ως σωτήρας εντός ή εκτός Ε.Ε. 



Αντί λοιπόν να "γονατίσουμε" κυριολεκτικά τα (ένα ή δύο) υποψήφια κόμματα για εξουσία (ειδικά αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης) και να απαιτήσουμε συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Συγκεκριμένα συμβόλαια με τον λαό. Πάνω σε δικές μας προτάσεις. Καταφεύγουμε στα (απαράδεκτα ειδικά από νέους ανθρώπους)... Εγώ δεν έχω τίποτε να χάσω...



Αντί να "ανταλλάξουμε" την ψήφο με εκείνους που πιστεύουμε πως ξέρουν να ανοίξουν την οικονομία χαϊδολογάμε (με το... Εγώ δεν έχω να χάσω τίποτε...) αυτούς που διώχνουν τις επενδύσεις και μεγαλώνουν το κράτος. 



Τι περισσότερο όμως έχουν από εμάς οι Αμερικάνοι που λιώνουν (όσο μπορούν) τον Τραμπ ή οι γείτονές μας Ρουμάνοι ή ακόμη και οι Τούρκοι που τράβηξαν με λαϊκό δυναμισμό το χαλί σε πολιτικές και νόμους των κυβερνήσεών τους για την διαφθορά και την καταπίεση των γυναικών; 



Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι δεν έχουμε τίποτε άλλο να χάσουμε όσο συνεχίζουμε με τη νοοτροπία που μας δέρνει... Θα χάσουμε κι άλλα:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: To αστείο με το «άβατο των Εξαρχείων»



Αρκετά αστεία μού φαίνεται η κουβέντα για το «άβατο των Εξαρχείων». Κάθε φορά που κάποιος δηλώνει ενοχλημένος που στη γειτονιά κάνουν κουμάντο τραμπούκοι γελάω, αλλά προσπαθώ να το κάνω διακριτικά για να μην τον προσβάλω.  


Όχι γιατί δεν καταλαβαίνω ότι ο τόπος αναψυχής των πλουσιόπαιδων από τα κόκκινα προάστια (όταν λέμε κόκκινα εννοούμε φυσικά τα βόρεια, να μην τα ξαναλέμε) είναι ένα μπάχαλο ανομίας και ιδεολογικού νταβατζηλικιού. 


Ούτε επειδή οι περισσότεροι που με ιερή αγανάκτηση διαμαρτύρονται επειδη δεν μπορούν να περπατήσουν στα Εξάρχεια δεν έχουν, έτσι κι αλλιώς, καμία διάθεση να πάνε από κεί. 


Ο βασικός λόγος που διασκεδάζω με τις διαμαρτυρίες για την εγκληματικότητα και την ανομία που βασιλεύουν στα Εξάρχεια είναι ότι τα ίδια ακριβώς βασιλεύουν και σε όλη τη χώρα.


Μπορεί να εγκλήματα και οι παρανομίες να μην είναι ακριβώς οι ίδιες, μπορεί η ομάδα που υποστηρίζουν οι τραμπούκοι της κάθε περιοχής να είναι διαφορετική και μπορεί το χρώμα που αρέσει στους νταβατζήδες να είναι αλλού το μαύρο και αλλού το κόκκινο, αλλά η ανομία, το νταβατζηλίκι, το κάνω ό,τι γουστάρω και κανείς δεν με εμποδίζει δεν είναι προνόμιο των Εξαρχείων. Είναι κεκτημένο όλης της Ελλάδας. 


Θέλεις να βανδαλίσεις κάποιον τοίχο επειδή κάποιοι πονηροί γραφιάδες σού είπαν ότι ακόμα και η δημόσια αφόδευση είναι τρόπος έκφρασης;  


Μπορείς να το κάνεις άνετα οπουδήποτε γουστάρεις


 Θέλεις να κλείσεις μια ράμπα αναπήρων ή όλο το πεζοδρόμιο με το αυτοκίνητό σου για να μην περαπατήσεις 100 μέτρα και χάσεις την μπιρόμπακά σου; 


Ελεύθερα


Θέλεις το μηχανάκι σου να κάνει τόσο θόρυβο ώστε σε ακτίνα 200 μέτρων από κάθε σημείο που βρίσκεσαι να καταλάβουν όλοι πόσο κομπλεξικός είσαι; 


Θέλεις να πετάξεις το σκουπίδι σου κάτω για να μη λερώσεις το καινούργιο σου αυτοκίνητο; 


Θέλεις να οδηγήσεις το καινούργιο σου αυτοκίνητο σα να πάσχεις από δαλτωνισμό; 


Θέλεις να κάψεις ένα τρόλεϊ για να τιμωρήσεις τον εργοστασιάρχη μπαμπά που παράτησε τη μαμά για τη γραμματέα του; 


Θέλεις να επιβληθείς με τον τσαμπουκά σου σε έναν άγνωστο; 


Θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο τη γυναίκα σου και το παιδί σου; 


Θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο τη γυναίκα και το παιδί κάποιου άλλου; 


Θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο μετανάστες; 


Θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο αυτούς που δεν γουστάρουν μετανάστες; 


Θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο αυτούς που πλακώνουν στο ξύλο αυτούς που δεν γουστάρουν μετανάστες; 


Θέλεις να βρίσεις, να απειλήσεις και να τραμπουκίσεις; 


Θέλεις να ανοίξεις παράνομο μπουρδέλο και να το διαφημίζεις με μια φωτεινή επιγραφή ορατή από χιλιόμετρα μακριά; 


Θέλεις να δημιουργήσεις μια χωματερή σε κάποιο νησί; 


Θέλεις να παρασύρεις επικίνδυνα αφελείς λέγοντας ότι έχεις περιουσία 40 φορές μεγαλύτερη από αυτή του πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο με την άδεια της ελληνικής δικαιοσύνης; 


Όλα τα μπορείς και ακόμα περισσότερα. Και μπορείς να τα κάνεις παντού. 


Το μόνο όριο είναι  το θράσος σου και τα σύνορα. 


Γιατί στην πραγματικότητα...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ελλάδα 2017 - 100% αληθινή ιστορία

Ο κύριος με το άσπρο μπουφάν είναι συνοδηγός του εικονιζόμενου αυτοκινήτου που έχει κλείσει τη ράμπα αναπήρων "για ένα λεπτό" προκειμένου να ψωνίσει σουβλάκια η οδηγός γυναίκα του.

 
Ο κύριος με τα μαύρα είναι ντελιβεράς που θέλει να χρησιμοποιήσει τη ράμπα αναπήρων για να κατεβάσει το παπί του από το πεζοδρόμιο χωρίς να βρει το κάρτερ.

 
Οι δύο τσακώνονται για το ποιος είναι πιο παράνομος!

 
Στον καβγά μπαίνει και η οδηγός που μεταξύ άλλων απειλεί το ντελιβερά ότι δουλεύει στο ΙΚΑ και θα κάνει έλεγχο στο αφεντικό του αν του κολλάει τα ένσημα...

 
Παρακαλώ επιλέξτε  ποια είναι η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό σας:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γκαζόλαμπα και σπερματσέτο



Θέλετε να μάθετε γιατί οι κάτοικοι  (τοπικές κοινωνίες, φορείς, δήμοι, διοικητική περιφέρεια) σε Άνδρο‐Νάξο‐Τήνο‐Πάρο αντιδρούν στις ανεμογεννήτριες;  


Δείτε τις πληγές του Φαραώ που προκαλεί η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, όπως τις καταγράφουν οι ίδιοι:
 

    Ανατρέπει τη βιωσιμότητα των νησιών μας.

    Ακυρώνει τα ήπια κυκλαδίτικα χαρακτηριστικά.

    Υποβαθμίζει ανεπανόρθωτα το διεθνώς αναγνωρισμένο ιδιαίτερο νησιωτικό μας περιβάλλον.

    Τσιμεντοποιεί τεράστιες εκτάσεις γης, καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον και την βιοποικιλότητα, χωρίς αναστροφή και δυνατότητα αποκατάστασης, ενώ παράλληλα μειώνει σημαντικά την κατείσδυση ομβρίων υδάτων εμποδίζοντας έτσι την τροφοδοσία του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα.

    Παραβιάζει την καταγεγραμμένη από αιώνες πολιτιστική μας παράδοση και πολιτισμό, επιβάλλοντας νέους βιομηχανικούς όρους διαβίωσής μας.

    Πλήττει την τοπική οικονομία, ακυρώνοντας τους όρους νησιωτικής ανάπτυξης.

    Διαμορφώνει μεταναστευτικές συνθήκες των οικογενειών μας, εξαιτίας του επαναπροσδιορισμού των νέων συνθηκών λειτουργίας και βιωσιμότητας των επιχειρήσεών μας, αλλά και της απασχόλησης των οικογενειών μας.

    Απαξιώνει τις αξίες της γης και των ακινήτων μας.

    Επιφέρει θανάσιμο πλήγμα στον τουρισμό μας και στην οικονομία που στηρίζεται σε αυτόν και στην οποία επενδύουμε χρόνια καθημερινά. Αντιστρατεύεται την αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης (κοινωνία‐περιβάλλον‐ανάπτυξη) προς όφελος του επενδυτικού και επιχειρηματικού και μόνο κέρδους.



Όλα αυτά. 


Μπορεί να προκαλεί τερατογενέσεις ή και σεισμούς αλλά να μην το έγραψαν για να μην φοβηθεί περισσότερο ο κόσμος.  


Εγώ θα δεχόμουν το ψήφισμα, αφού αυτό ζητάνε οι τοπικές κοινωνίες, και την επαύριο θα τους έκοβα το ρεύμα για να μην "παραβιάζεται με νέους βιομηχανικούς όρους διαβίωσης" και να αναβιώσει η καταγεγραμμένη από αιώνες πολιτιστική τους παράδοση και πολιτισμός. Γιατί και στην Πτολεμαΐδα και στην Κοζάνη και στη Μεγαλόπολη έχουν καταγεγραμμένη πολιτιστική παράδοση και πολιτισμό αλλά αναπνέουν το ντουμάνι από τους λιγνίτες και τους θερίζει το άσθμα και ο καρκίνος.

 
Αν η "Δημιουργία, ξανά!" ήταν κυβέρνηση θα ανέθετε σε κάθε νησί να βρει τρόπους ώστε μέσα σε ένα έτος να γίνει ενεργειακά αυτόνομο. Δεν με ενδιαφέρει το πώς. Βρες το εσύ. Όμως, δεν παράγεις ρεύμα; Δεν καταναλώνεις ρεύμα.  


Θες να μην υποβαθμίζεται το "διεθνώς αναγνωρισμένο περιβάλλον"; 


Γκαζόλαμπα, σπερματσέτο και μαγείρεμα στη γάστρα με ξύλα


Και μη ρωτάς πού θα φορτίζεις το κινητό. Δεν περιλαμβάνει η πολιτιστική σου παράδοση wi-fi, εντάξει; 


Να μην σου πω και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μάστορες



«Κάπως τραβάει το σακάκι στους ώμους...». 
«Εγώ το νιώθω και το βλέπω μια χαρά» είπα κάνοντας μισή στροφή εμπρός στον καθρέφτη. 
«Το δικό μου το μάτι δεν γελιέται...» επέμεινε ο κύριος Γρηγόρης. «Βγάλ' το, σε παρακαλώ, κι έλα να το πάρεις αύριο.»
Επιμένω να ράβομαι για τρεις λόγους.
Ο πρώτος είναι πως το κοστούμι - κλασικό ή πιο μοντέρνο, μονόπετο ή και σταυρωτό, η μετεξέλιξη αυτή στρατιωτικής στολής του 18ου αιώνα - αποτελεί το πιο κομψό, αλλά και το πιο βολικό ανδρικό ένδυμα. Τα εργοστασιακά μπουφάν, πουλόβερ, παντελόνια εκ των πραγμάτων δεν ταιριάζουν γάντι σε κανέναν, όπως ένα ρούχο κομμένο ακριβώς στο σώμα του.
Ο δεύτερος ότι - εφόσον τα συντηρείς όπως πρέπει - τα κοστούμια αντέχουν και δέκα και δεκαπέντε χρόνια. Αποδεικνύονται άρα ασύγκριτα πιο οικονομικά από τα ετοιματζίδικα. Σπανίως εξάλλου βγαίνουν εκτός μόδας.
Ο τρίτος λόγος είναι η απόλαυση της επαφής με τον ράφτη. Ο θεράπων αυτός μιας τέχνης - η οποία δυστυχώς τείνει να εκλείψει - σού υπενθυμίζει έναν κόσμο όπου επικρατούσαν όχι οι μεσάζοντες, οι αεριτζήδες, οι πάσης φύσεως τρεχαγυρευόπουλοι αλλά οι μάστορες. Οι τεχνίτες. Οι δημιουργοί. Οι άνθρωποι που - χωρίς να ποζάρουν ως καλλιτέχνες - είχαν εμβαθύνει στο αντικείμενό τους και το υπηρετούσαν σε όλη τους τη ζωή με ερωτική προσήλωση.
Η παιδική μου ηλικία έβριθε από τέτοιους.

Δύο τετράγωνα από το πατρικό μου είχαν το εργαστήριό τους οι αδελφοί Κορμανοί και έφτιαχναν πάσης φύσεως έπιπλα, από ταπεινά ράφια μέχρι επιβλητικές νυφικές παστάδες, δουλεύοντας το ξύλο σαν να ήταν - όπως και είναι - ζωντανό υλικό. Στον τοίχο τους κρεμόταν κορνιζαρισμένο ένα βραβείο που είχαν κερδίσει σε διαγωνισμό στη Σμύρνη πριν απ' την Καταστροφή.
Στην Πατησίων υπήρχε ένας κηροπλάστης, ο οποίος προμήθευε με κεριά και λαμπάδες πεντέξι ενορίες. Τον προτιμούσαν οι παπάδες διότι προσέθετε στο μείγμα ένα δικής του επινόησης αρωματικό, το οποίο ευωδίαζε καιόμενο.
Στην οδό Κυψέλης, το συνεργείο του Ανέστη έκανε θαύματα. Καθότι τα καινούργια ανταλλακτικά ήταν στη δεκαετία του '70 πανάκριβα, ο Ανέστης καθημερινά εφεύρισκε νέες πατέντες για να προσαρμόζει σε ένα Ντεσεβό την εξάτμιση μιας παλιάς Φορντ, για να διορθώνει βλάβες και να επισκευάζει τρακαρίσματα. Εφτιαχνε ουσιαστικά διασταυρώσεις αυτοκινήτων, που λειτουργούσαν άψογα.
Ο Δημοσθένης Πανταζόπουλος ήταν τύποις γαστρεντερολόγος, ασκούσε ωστόσο καθήκοντα οικογενειακού γιατρού για όλη τη γειτονιά. Μπορεί να μην ενημερωνόταν από επιστημονικά περιοδικά ούτε να προσκαλούνταν σε συνέδρια, διέθετε όμως τόση πείρα και τέτοια παρατηρητικότητα ώστε ποτέ σχεδόν δεν έπεφτε έξω στις διαγνώσεις και στις θεραπείες που συνέστηνε. Μας ήξερε όλους άλλωστε εκ γενετής. «Φλεβίτσες στα μάγουλα εσύ ποτέ δεν είχες!» σταμάτησε στον δρόμο έναν θείο μου. «Το έχεις παρακάνει με το κρασί! Διαμαρτύρεται το συκώτι σου...».

Στην κλίμακα αξιών του μάστορα, το χρηματικό κέρδος έρχεται καταϊδρωμένο ύστερα απ' τη χαρά της δουλειάς και από τον έπαινο της κοινωνίας. Μεταξύ τού να είναι και τού να έχει, ο μάστορας επιλέγει δίχως αμφιταλάντευση το πρώτο. Δεν φείδεται, δε, αφοσίωσης και μόχθου, προκειμένου να πετύχει το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Ενας ηθοποιός που πετάγεται μέσα στη νύχτα και προβάρει ξανά και ξανά τον μονόλογό του είναι μάστορας. 
Ενας συγγραφέας που σβήνει ατέρμονα μέχρι να βρει τη σωστή λέξη - εκείνη που θα εκφράσει με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια τη σκέψη ή το αίσθημά του - είναι μάστορας. 
Ενας πολιτικός που δεν διανοείται να μην παραδώσει ό,τι του εμπιστεύθηκαν οι πολίτες σε καλύτερη κατάσταση, ο οποίος - αντί να ρητορεύει στα τηλεπαράθυρα - ξημερώνεται αναζητώντας συγκεκριμένες λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα είναι μάστορας.
Λείπουν οι μάστορες στις μέρες μας; 
Προφανώς.
Χρειάζεται η εποχή μας μάστορες; 
Επειγόντως. Στον παγκοσμιοποιημένο, ψηφιακό πλανήτη μας, ζητούμενο δεν είναι η βιομηχανική επανάληψη αλλά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αν η απεργία της ΕΡΤ κρατήσει πολύ, φοβάμαι μην κάνω καμιά τρέλα (Πόσο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος χωρίς ΕΡΤ;)


Aπό τον aNameToCome


 Επιτέλους, οι σκληρά εργαζόμενοι της κρατικής τηλεόρασης φαίνεται ότι ξεσηκώνονται απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα που ζουν μετά την επαναλειτουργία της. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν κυκλοφόρησε η φήμη για κυβερνητική οδηγία που ετοιμάζεται και θα λέει ότι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να πηγαίνουν τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα στη δουλειά τους!  


Είναι κοινό μυστικό ότι οι υπάλληλοι της ΕΡΤ είναι ίσως οι σκληρότερα εργαζόμενοι υπάλληλοι της χώρας και αυτό χωρίς να συνυπολογίσουμε την τεράστια κόπωση που προκαλεί το συνεχές γλείψιμο της κυβέρνησης και τους πολλαπλούς τραυματισμούς και κράμπες της γλώσσας και των σιελογόνων αδένων. Έτσι αποφασίστηκε να κατέβουν σε απεργία με κύριο αίτημα την πρόσληψη προσωπικού αφού κρίθηκε ότι αν δεν πιάσουν δουλειά τουλάχιστον 20.000 νέοι υπάλληλοι, θα έχουμε νέους νεκρούς αυτή τη φορά από υπερκόπωση του υπάρχοντος δυναμικού. Όπως είναι γνωστό, οι νεκροί της ΕΡΤ έχουν ήδη περάσει στο Πάνθεο των ηρώων του έθνους δίπλα στον Αθανάσιο Διάκο και τους 300 του Λεωνίδα. 


Πανικός έχει προκληθεί στη χώρα αφού οι εκατομμύρια φανατικοί τηλεθεατές της ΕΡΤ τρέμουν στην ιδέα να αναγκαστούν να ενημερωθούν από τα βοθροκάναλα της διαπλοκής που τολμούν να ασκούν κριτική στην κυβέρνησή μας. Αρκετοί έχουν ήδη προμηθευτεί δορυφορικά πιάτα για να βλέπουν το κρατικό κανάλι της Βορείου Κορέας, το μοναδικό που μπορεί να συγκριθεί με τα ποιοτικά στάνταρ της ΕΡΤ.  


Ευελπιστούμε ότι η κυβέρνηση μας θα τείνει ευήκοον ους στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων και θα δώσει τις αυξήσεις και τα επιδόματα που αρμόζουν σε αυτούς τους τιτάνες της δημοσιογραφίας που έχουν απορρίψει προτάσεις από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ του κόσμου για να μείνουν στην χώρα και να φυλάξουν τις Θερμοπύλες της πραγματικά ελεύθερης ραδιοφωνίας/τηλεόρασης. Αρκεί μια ώρα παρακολούθησης ειδήσεων στην ΕΡΤ για να καταλάβεις ότι οι ευρωπαίοι εταίροι γονυπετείς ικετεύουν τον Αλέξη Τσίπρα να τους λυπηθεί ενώ ο λαός και η χώρα ευημερεί σε βαθμό που εκατοντάδες χιλιάδες βορειοευρωπαίων ψάχνουν να βρουν δουλεία στη χώρα μας


Πάρε παράδειγμα το προχτεσινό Eurogroup: Αν έχεις ενημερωθεί από οποιοδήποτε μέσο ελληνικό ή ξένο, θα έχεις καταλάβει ότι το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμα συντριβή της κυβέρνησης, που αποδέχτηκε νέα μέτρα χωρίς να πάρει τίποτα, γι' αυτό άλλωστε και ο αρμόδιος υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι άφαντος για τρίτη μέρα και έχει εκδοθεί πανευρωπαϊκό Amber Alert. Αν είδες όμως ΕΡΤ, ήταν ο απόλυτος θρίαμβος αφού η κυβερνησάρα μας έβαλε τέλος στη λιτότητα, διέγραψε το χρέος και πιθανώς βρήκε και τη θεραπεία της ποδάγρας.  


Πάντως παρόλη την ποιότητα που αναβλύζει από τον ειδησεογραφικό τομέα της ΕΡΤ με δημοσιογράφους που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, αλλά και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ωστόσο τηρούν αξιοσημείωτα αμερόληπτη στάση αφού αποφεύγουν να αναφερθούν στην αρχηγό της αντιπολίτευσης ως Κούλη και δεν φτύνουν όποτε αναγκάζονται να προφέρουν τις λέξεις «Νέα Δημοκρατία», αν δε βγει ο ίδιος ο κύριος Παππάς να λέει τις ειδήσεις στο κεντρικό δελτίο, η ενημέρωση δε πρόκειται να απογειωθεί


Κυκλοφορούν φήμες ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο πρόεδρος που -κυριολεκτικά- δεν βρήκε την ψήφο του



Το επόμενο που θα χρειαστεί να κάνει ο Φώτης Κουβέλης για να δείξει πόσο αγαπά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να αρχίσει να στέλνει SMS με καρδούλες και φατσούλες στον Αλέξη Τσίπρα. Αν και δεν βάζω και στοίχημα ότι δεν το κάνει ήδη.


Για όσους δεν θυμούνται ο Φώτης ο Κουβέλης είναι εκείνος ο πολιτικός που το 2010 είχε φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλοντας «παραλυτικές ισορροπίες», «κρίση πολιτικών αξιών και πολιτικών σχέσεων»«σκηνικό παρακμής που το παρατηρεί όλη η ελληνική κοινωνία» για να δημιουργήσει τη ΔΗΜΑΡ, στην ηγεσία της οποίας έμεινε ως το καλοκαίρι του 2015.


Επειτα, με τα παράσημα της «Αριστεράς της Ευθύνης» χαμένα κάπου στον δρόμο για το Προεδρικό, ο Φώτης ο Κουβέλης ακολούθησε τη γνωστή δορυφορική πορεία γύρω από την κυβέρνηση: πρόθυμος να της δικαιολογήσει τα πάντα και πάντα έτοιμος να ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα του Αλ. Τσίπρα να συνδράμει στο κυβερνητικό έργο. Ενα κάλεσμα που όμως δεν έχει έρθει ακόμα. Ετσι ακόμα και αν δεν υπάρχουν μηνύματα με καρδούλες και φατσούλες υπάρχει πάντα ο καλός λόγος του Φώτη του Κουβέλη.


Το φθινόπωρο λίγο πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διαλαλούσε σε συνέντευξή του πως η οικονομία αναπτύσσεται. 


Εμφανιζόταν βέβαιος ότι η Αριστερά θα αλλάξει την Ευρώπη. Πιστοποιούσε (και ως νομικός) ότι η διαδικασία για την χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών ήταν η καλύτερη δυνατή. Και δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η Τράπεζα Αττικής τώρα είναι που εξυγιαίνεται και έχει θετικές προοπτικές.


Πέρασαν όμως οι μήνες. Εγινε και ο ανασχηματισμός και ούτε ένα γράμμα, ούτε ένα τηλεφώνημα, έστω μια φατσούλα σε SMS.


Και έτσι ο Φώτης ο Κουβέλης είπε να επανέλθει. Το μεσημέρι της Πέμπτης, μίλησε στο ραδιόφωνο του Action. «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερη από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου», είπε ο Φώτης ο Κουβέλης. Και αμφισβήτησε βέβαια ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ χρέωσε την ελληνική οικονομία 86 δισ. ευρώ.


Το έπαιξε βέβαια και λίγο δύσκολος. Στην ερώτηση αν θα κατέβει στις εκλογές απάντησε: «Δεν θα μελλοντολογήσω και δεν θα πω τίποτα από αυτά που δεν έχω σχεδιάσει. Δεν είμαι ενταγμένος στο ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγω να λέω την πολιτική μου άποψη με τη σαφήνεια και ειλικρίνεια που διεκδικώ να έχω στον πολιτικό μου λόγο».


Ακολούθησε άλλη μία: με ποιο κόμμα από αυτό που έχουμε μπροστά μας θα μπορούσε να είναι υποψήφιος ο Φώτης Κουβέλης;
«Το μόνο που θα σας πω είναι ότι στις προηγούμενες και στις προ-προηγούμενες εψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Στο δημοψήφισμα εψήφισα “όχι”. Και θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ».


Τι άλλο δηλαδή να κάνει ο Φώτης ο Κουβέλης; Είπε ότι και τον Ιανουάριο του 2015, όταν δηλαδή ήταν ακόμη πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, δεν ψήφισε το κόμμα του –που τελικά πήρε 0,48%– αλλά ψήφισε ενθουσιασμένος τον Αλέξη.  

Μετά από αυτό...

"Eπίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία" (2)


"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία" (1)


Σαν σήμερα (24/2/ΧΧΧΧ)

391: Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Θεοδόσιος Α' απαγορεύει την ειδωλολατρία. Αποτέλεσμα είναι ο τερματισμός της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων που είχαν ξεκινήσει το 776 π.Χ.

1821: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύσσει την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα στο Ιάσιο .

1946: Ο Χουάν Περόν εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής.

1981: Σεισμός 6,6 Ρίχτερ στις Αλκυονίδες με 14 θύματα. Οι Αθηναίοι περνούν αρκετά βράδια στα πάρκα και τις πλατείες της πόλης.

1981: Αναγγέλλονται οι αρραβώνες του πρίγκιπα Κάρολου με τη Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ.

1955: Γεννιέται ο Αλέν Προστ, γάλλος πιλότος της Formula 1.

1815: Πεθαίνει ο άγγλος ναυπηγός Ρόμπερτ Φούλτον,εφευρέτης του πρώτου υποβρυχίου.

1993: Πεθαίνει ο άγγλος ποδοσφαιριστής Μπόμπι Μουρ

ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: Το Καφενείο των Μουσικών


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Η Ελλάδα πίσω μου» είπε ο Γιάννης…



Η δουλειά μου έχει να κάνει με τις λέξεις. Ετσι όπως στοιχίζονται για να βγάλουν νόημα. Το νόημα ήταν κυρίως το ζητούμενο μου. Μέχρι που άρχισα ψυχανάλυση, τα τελευταία τρία χρόνια. Και τότε βρέθηκα μπροστά, στη μαγεία της λέξης. Της κάθε λέξης, χωριστά. Της μιας-μιας λέξη. Ετσι όπως την εκβράζει (από πόσο αλήθεια βάθος;) δήθεν ασυναίσθητα, το ασυνείδητο. Το σοφό μας ένστικτο.



Να, χθες μελέτησα μια λέξη, στη φράση του Γιάννη Αντετοκούμπο. «Ο,τι κι αν κάνω, έχω την Ελλάδα πίσω μου». Και το είπε με βαθιά συγκίνηση. Τι ωραία-αυθόρμητα, προσδιόρισε τη θέση, το σημείο που στέκεται η Ελλάδα, στην ύπαρξή του! 


Μελετήστε την. 


Οχι «δίπλα» του. Ποτέ, κανένας με αληθινή αξία, δεν θα είχε την «Ελλάδα» δίπλα του. Σκεφτείτε τις τιμές που απέδωσαν οι Ιταλοί στον Γιάννη Κουνέλλη, σκεφτείτε τις τιμές που απέδωσε ο πλανήτης στην Μαρία Κάλλας, η ιατρική στον Γιώργο Παπανικολάου, σκεφτείτε πόσο τιμούν διαχρονικά το σύστημα που χάρισε ο Καποδίστριας στην Ελβετία, οι Ελβετοί στην πράξη, σκεφτείτε τον χλευασμό στον Εγγονόπουλο και σε κάθε ποιητή, που -εν τω μέλλοντι- δοξάστηκε.


  Ποιος μεγάλος, σε οποιοδήποτε χώρο, είτε επιστήμης, είτε τέχνης, είτε αθλητισμού φιλοδωρήθηκε με το να έχει συμπαραστάτη την Πολιτεία στο διάβα της διαδρομής του; 


Είναι σχεδόν παρά φύση, σε τούτα τα μέρη. Μπορεί αυτό και να σε ποτίζει με τεράστιες δόσεις πείσματος και αντοχής. Τιτάνιας. Ή μπορεί, ούτε κι αυτό. Αλίμονο αν αναλωθείς σε διενέξεις. Εχασες τον στόχο σου.


Η Ελλάδα «δίπλα» σου; 


«Δίπλα» σου θα έχεις πάντα, ένα πόδι έτοιμο να σου βάλει τρικλοποδιά. Να ανακόψει κάθε επιθυμία να ξεφύγεις. Να σου χρονοτριβεί το βήμα, με χαζά. Να σε αναγκάζει να παλεύεις με ένα σωρό εμπόδια καθημερινότητας. Μακάρι, να σε δει να πέφτεις.



Αν, απ΄την άλλη… «Πάνω» του; Κάπως σαν «κορόνα στο κεφάλι μου»; 


Αυτό κι αν είναι αλίμονο. Ενα σύννεφο που δεν θα στάξει ποτέ αναζωογονητική βροχή. Μια ανατρεπτική μουχλαντάρα. Ιδανική για ένα επαναλαμβανόμενο ανασταλτικό «Και που να πας, με τέτοιον καιρό;». Ξέρεις τι γίνεται έξω; «Εξω» φοβικό.



Αν η Ελλάδα «μέσα» του; 


Μα, είναι τόσο νέος! Μέσα του έχει μόνο όνειρα. Αυτά έχουν καταλάβει κάθε χώρο της ύπαρξής του. Κι ας περνάει η νοσταλγία από κάτι χαραμάδες, τόσο ύπουλα, ιδίως κάτι ακίνητες Κυριακές στον μετανάστη… Oχι, ακόμα «μέσα» του!



Ενώ, «Η Ελλάδα πίσω μου»;  


Ναι, πίσω του. Την «Ελλάδα» πρέπει να την αφήσεις. Να χαιρετήσεις όλα τα οικεία. Ολα τα καθ΄ημάς.



«Ο,τι κι αν κάνω η Ελλάδα είναι πίσω μου». Ναι, φίλε Γιάννη. «Πίσω σου». Οπως εμφανίζεται ένα φιλαράκι στα ξαφνικά «πίσω σου», ούτε για να σε προτρέψει, ούτε να σε αποτρέψει, μόνο για να σου πει ένα «Τι κάνεις, ρε μαλάκα;». Και να χαθεί. Αφήνοντας σου ένα χαμόγελο στα χείλη. Και μια ζεστασιά στην πλάτη, από ένα χέρι που σ’ ακούμπησε.



Αυτό, για...